What I've felt, what I've known never shined through in what I've shown

Czasem się zastanawiam, czy aby na pewno dobrze robię. Ludziom wydaje się, że wszystko o mnie wiedzą, ale kiedy przyjdzie co do czego - nic sensownego nie powiedzą. Mówię to, co chcę mówić. Fakt, nie wszystko jest prawdą, bo przecież nie będę wylewała żali w obcych mi ludzi. Nawet w bliskich. Można powiedzieć, że zawdzięczam to jednej osobie. Osobie, której przywykłam mówić wszystko. Właśnie, przywykłam. Nie umiałam radzić sobie ze swoimi uczuciami, więc wlewałam je wszystkie właśnie w nią. Potrafiłam godziny mówić o tym co czuję, czego się boję, co mnie uszczęśliwia, ale później to się zmieniło. Już jej nie było na każde moje zawołanie, z czasem przestawała tak bardzo interesować się moimi problemami. Mimo to naprawdę potrzebowałam z nią rozmawiać, niestety - nie mogłam. Wtedy zaczęłam myśleć, że naprawdę muszę radzić sobie ze wszystkim sama. Może to świadczyć "negatywnie" o tej osobie, ale ja jej za to dziękuję. Bo nauczyła mnie milczeć, nauczyła mnie przeczekiwać i samej radzić sobie ze wszystkimi złymi, jak i dobrymi, rzeczami. Dzięki niej, a raczej jej braku, usamodzielniłam się, dojrzałam, zrozumiałam. Tylko właśnie, czy to jest do końca dobre? Niby powinno się rozmawiać o istotnych rzeczach, tyle, że ja nie umiem. Potrafię dużo mówić, tylko zwykle o niczym ważnym. Więc może po prostu powinnam zamknąć dziób i pomyśleć, czy w ogóle jest sens gadać. Tak, z tym pytaniem położę się spać i zostawiam też tych, którzy przeczytali moją małą "historię". Jak to się mówi "milczenie jest złotem".

Metallica - The Unforgiven